As sodanig impliseer hierdie gedeelte blykbaar dat Christene nou in die Koninkryk van God is. Dit is egter duidelik nie die geval nie, aangesien 1 Korintiërs 15:50 vir ons sê dat “vlees en bloed [fisiese liggame] die koninkryk van God nie kan beërwe nie.”
’n Deel van die verwarring hier kom van die betekenis van die woord koninkryk. Benewens die betekenis van ’n letterlike koninkryk, dui die Griekse woord basileia, wat as “koninkryk” vertaal word, soewereiniteit en koninklike mag aan (Vine’s Complete Expository Dictionary of Old and New Testament Words, “Kingdom”).
Hierdie gedeelte in Kolossense toon dat God se soewereiniteit en mag in die lewe van die Christen by bekering begin. The New International Version Study Bible verduidelik dat die woord koninkryk in hierdie vers nie verwys na ’n gebied nie, maar na die gesag, heerskappy of soewereine mag van ’n koning. Hier beteken dit dat die Christen nie meer onder die heerskappy van die bose (duisternis) is nie, maar onder die welwillende heerskappy van God se Seun.”
Feitlik alle ander voorkomste van basileia, wanneer daar na die Koninkryk van God verwys word, dui op die letterlike heerskappy wat Christus met Sy wederkoms sal vestig (Matteus 6:33; Openbaring 11:15). As “erfgename van God” in opleiding om daardie toekomstige Koninkryk te beërf (Romeine 8:15-17; Matteus 25:34; Openbaring 20:4-6), is Christene dus reeds onderworpe aan die soewereiniteit en gesag van daardie Koninkryk, hoewel nog nie inwoners daarvan nie.
Jesus Christus, heerser van die komende Koninkryk, is nou die Here en Meester van Christene (Filippense 2:9-11). God regeer die lewens van bekeerde Christene wat Hom en Sy wette vrywillig gehoorsaam. Hulle onderwerp hulle aan God se basileia—Sy koninklike soewereiniteit en mag. Hulle is individueel deel van die Kerk, die Liggaam van Christus, waaroor God ook regeer. Maar die Kerk kyk gesamentlik uit na God se komende wêreldheerskappy wanneer die basileia ten volle gevestig sal wees.
Die konteks wat tot Kolossense 1:13 gelei het, help ook om die betekenis te verduidelik. Kolossense 1:9 begin ’n beskrywing van wat Paulus en Timoteus gereeld in hulle gebede ingesluit het. Een van die seëninge waarvoor hulle dankbaar was, was dat God hulle en die ander lede waardig geag het om die erfenis van die heiliges te ontvang (Kolossense 1:12). Daardie erfenis, die ewige lewe, kom nie voor Christus se wederkoms nie (1 Korintiërs 15:50-52; Romeine 8:17). Dit is hoekom die Bybel na die heiliges verwys as erfgename van die Koninkryk (Jakobus 2:5).
Kolossense 1:13 sit hierdie tema voort en voeg by dat diegene wat as erfgename gekwalifiseer het, diegene wie se status van nie-erfgename na erfgename verander was, ook “oorgebring” of oorgeplaas was van die mag van duisternis na die Koninkryk van God.
Ons, as hedendaagse heiliges, verruil ook regeringstelsels wanneer ons tot bekering kom. Ons gee nou ons getrouheid en gehoorsaamheid aan die Koninkryk van God, al het daardie Koninkryk nog nie ten volle gekom nie.
In 2 Korintiërs 5:20 (Nuwe Lewende Vertaling) gebruik Paulus ’n ander vergelyking om ons te help om dit te verstaan, en noem ons “ambassadeurs.” ’n Ambassadeur is iemand wat ’n koninkryk of ander regering verteenwoordig, maar in ’n ander land woon. Christene is dus ambassadeurs vir God se Koninkryk, wat Sy manier van lewe verteenwoordig in ons huidige aardse situasie en tyd waarin ons woon. Ons is nog nie in die Koninkryk van God nie.
