Hoewel dit meestal die “Koninkryk van God” genoem word, word daar soms ander terme gebruik om die Koninkryk te beskryf. Drie van die skrywers van die Evangelies—Markus, Lukas en Johannes—gebruik die term “Koninkryk van God” om na die Koninkryk te verwys.
“Koninkryk van die hemele” is ’n term wat uitsluitlik deur Matteus gebruik word, met 32 verwysings in sy weergawe van die lewe van Jesus Christus. Hy gebruik egter die terme “koninkryk van God” en “koninkryk van die hemele” omruilbaar. In Matteus 19:23-24 gebruik hy die terme in opeenvolgende verse, wat duidelik impliseer dat dit sinoniem was. Dikwels noem hy dit bloot “die koninkryk.”
Waarom het Matteus dit “die koninkryk van die hemele” genoem? Want die hemel is waar God is, soos Jesus Christus dit duidelik gemaak het (Matteus 5:34-48). Matteus maak dit duidelik dat die Koninkryk nie op daardie tydstip ’n aardse monargie was soos die koninkryke rondom hulle nie. Hy het egter verstaan dat dit ’n toekomstige koninkryk is waarvoor Christus se volgelinge moet bid (Matteus 6:10).
Die apostel Paulus gebruik gewoonlik die term “koninkryk van God.” Hy erken egter die rol van Jesus Christus as die Heerser van daardie Koninkryk en die weg waardeur ons daardie Koninkryk betree, en noem dit ook “die koninkryk van Christus en van God” (Efesiërs 5:5). Hy verwoord ook die diep, liefdevolle verhouding tussen God die Vader en Jesus Christus deur dit “die koninkryk van die Seun van sy liefde” te noem (Kolossense 1:13).
Die apostel Petrus, wat ook erkenning gee aan die sentraliteit van Christus se rol in die Koninkryk, verwys daarna as “die ewige koninkryk van onse Here en Saligmaker, Jesus Christus” (2 Petrus 1:11). Jesus Christus is nou ons Heer en Meester, en Hy sal die hoogste heerskappy hê in die komende Koninkryk (Openbaring 17:14; 19:16). As Verlosser van die mensdom is Hy “die deur” en “die weg” waardeur ons toegang tot God die Vader en redding in God se Koninkryk het (Johannes 10:9; 14:6).
